Jaki jest kluczowy tytuł w repertuarze Teatru Lalki i Aktora PINOKIO? Odpowiedź jest równie prosta jak pytanie. To oczywiście „Pinokio” Carlo Collodiego. Spektakl w reżyserii Konrada Dworakowskiego z muzyką Piotra Klimka, w scenografii Marka Zakosteleckiego to spektakl na nowo odczytujący tę doskonale znaną dla widzów w każdym wieku historię. Założeniem inscenizacyjnym przedstawienia jest chęć spojrzenia na głównego bohatera jak na dziecko poszukujące i twórcze. Twórcy spektaklu rezygnując z dydaktyczności tekstu weryfikują spojrzenie na drewnianego pajaca jak na istotę złą, głupią, której człowieczeństwo warunkuje stopień podporządkowania i umiejętność spełniania oczekiwań dorosłych. W tym spektaklu Pinokio to wewnętrzne dziecko, które należy w sobie pielęgnować, by się rozwijać, doświadczać i czuć się wolnym bez względu na wiek.

„Tuwimki” to sceniczna wersja plenerowego spektaklu "Letnie Tuwimki", który mogliście oglądać w wakacje 2009 w Parku Staromiejskim w Łodzi. Zapraszamy  do abstrakcyjnej podróży w głąb dziecięcej wyobraźni, gdzie nawet dobrze znane wiersze przybierają niespodziewane kształty. W przedstawieniu utwory Juliana Tuwima stają się pretekstem do teatralnej zabawy z widzem, zabawy w znaki i znaczenia, gdzie nie tylko wiersze, ale też widz, aktor, scena nie poddają się jednoznacznej interpretacji. Wyśmienity humor, znakomita zabawa - ten spektakl musicie zobaczyć!

„Letnie Tuwimki” to abstrakcyjna podróż w głąb dziecięcej wyobraźni, gdzie nawet dobrze znane wiersze przybierają niespodziewane kształty. W spektaklu Teatru PINOKIO utwory Juliana Tuwima stają się pretekstem do teatralnej zabawy z widzem, zabawy w znaki i znaczenia, gdzie nie tylko wiersze, ale też widz, aktor, scena nie poddają się jednoznacznej interpretacji. Spektakl został pomyślany jako widowisko plenerowe, adresowane do tych widzów, którzy pozostają w czasie wakacji w mieście. W dyskretny sposób wkracza w świat dzieci niespodziewanie pojawiając się w parkach, na placach zabaw, w nienachalny sposób urozmaicając atmosferę letnich spacerów i zabaw. 

Zapraszamy na kolejną, 11. odsłonę wystawy plastyki teatralnej - „Pinokio przyjmuje gości”. W tegorocznej edycji prezentujemy nie tylko lalki ze spektakli Teatru Pinokio, ale również z zaprzyjaźnionych scen: Teatru Lalka i Teatru Guliwer z Warszawy oraz Teatru im. H. Ch. Andersena z Lublina. Na scenie, foyer i za kulisami zagości niemal 120 lalek,  fragmenty dekoracji i kostiumy autorstwa m.in.: Andrzeja Dworakowskiego, Adama Kiliana, Aleksandra Vahramiejewa, Łukasza Głowackiego i Mikołaja Maleszy. Na scenie na najmłodszych gości czeka  niespodzianka: Zaczarowana Piaskownica, w której będzie można zaprojektować i wykonać lalkę teatralną przy wykorzystaniu przedmiotów codziennego użytku.

W uporządkowanym świecie dwójki przyjaciół, Misia i Tygryska, pojawia się Świnka. Nieznośna prowokatorka, mistrzyni w wymyślaniu zabaw, nieznosząca ponurej codzienności, z którą Tygrysek zacznie spędzać coraz więcej czasu, zaniedbując przy tym obowiązki domowe. Ale co najgorsze, z czasem zapomni również o swoim najlepszym przyjacielu Misiu. Co z tego może wyniknąć?  Czy Tygryskowi opłaci się zabawa ze Świnką? Czy  może przemyśli sprawę i wróci do Misia? I co w tym czasie będzie porabiał Król Zwierząt? Dowcipnie opowiedziana historia prowokuje dzieci do poszukiwania odpowiedzi na pytanie, czym jest prawdziwa przyjaźń. Na spektakl  zapraszamy najmłodszych widzów z rodzicami. Gwarantujemy dobrą i mądrą zabawę!

Pamiętacie Konika Garbuska, jego  przyjaciela  Wanię, Córkę Księżyca, Wieloryba, Konie Złotogrzywe, Żar Ptaka i Cara? Wasi rodzice na pewno.  Postanowiliśmy  przypomnieć tę przepiękną rosyjską poetycką opowieść. I… Zapraszamy Was do niecodziennej podróży z naszymi bohaterami, pełnej niespodziewanych przygód i niebezpieczeństw. Ale jak to bywa  w prawdziwych baśniach dzięki połączeniu odwagi, szlachetnych charakterów  z  odrobiną czarów historia zakończy się szczęśliwie. W przedstawieniu zobaczycie oryginalne, wysmakowane plastycznie lalki i kostiumy autorstwa Aleksandra Maksymiaka, a muzyka Krzysztofa Figurskiego przeniesie Was do krainy, w której wszystko staje się możliwe…  Gwarantujemy – nudy nie będzie!

Oto na leśnej polanie pojawia się zagadkowe JAJO. Jest piękne, kolorowe i zachwyca każdego, kto na nie spojrzy. Czyje ono jest? Na razie niczyje… O prawo do jego „wysiedzenia” rywalizować będzie gromada zabawnych postaci, a wśród nich: Sroka, Paw, Żaba, Żółw, Wąż, Wróble, a nawet… Mrówka. Zatem, jeśli interesuje Was Drodzy widzowie: Jak nasi bohaterowie zaopiekują się samotnym jajkiem? Kto lub Co się z JAJA wykluje? I co z tego całego ambarasu wyniknie dla mieszkańców lasu? To zapraszamy na spektakl, o tym, że miłość rodzi się z radości obcowania z drugim człowiekiem, z wzajemnego słuchania i zrozumienia  - a to jest w stanie  sprawić, że nawet niepozorna ISTOTA rozkwita i pięknieje. Akcja przedstawienia rozgrywa się na kilku planach, podkreślają to: gra aktorska, scenografia, muzyka i ruch sceniczny. Przeplatające się rzeczywistości wyznaczają jego rytm. Spektakl przesycony jest humorem, i bez wątpienia  - dzieci i dorośli będą się na nim doskonale bawić. Zapraszamy! 

Bajka „Moje – nie moje” otrzymała wyróżnienie w konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek „Najpiękniejsze Książki Roku 2003/4” w kategorii: Literatura dla dzieci.

Szewc Kopytko - uczeń i młodzieniec. Skarcony przez majstra za lekkomyślne wygłupy, wyrusza w świat, szukając przygód i beztroskiego życia. Podczas drogi spotyka rozśpiewanego Kaczora Kwaka, osobnika o podobnych cechach - lekkoducha i psotnika. Od tej chwili wędrują razem figlując i żartując przy każdej nadarzającej się okazji. Zarówno Kopytko jak i Kwak, nie rozumieją, iż bezmyślne psoty mogą sprawić przykrość i ból, dopiero napotkany Wędrowiec, uświadamia im, że łzy mogą być oznaką smutku. Mądrzejsi o to doświadczenie nie rezygnują z wyszukiwania powodów do śmiechu. Jako najsłynniejsi w okolicy rozśmieszacze, zostają wezwani na dwór do cierpiącego Króla, który od ponad 100 lat pogrążony jest w melancholii. Ale co to dla nich za wyzwanie - rozbawić Króla? Powierzone zadanie wykonuja perfekcyjnie. Czy mogło być inaczej?  Odpowiedzcie sami. Oczywiste, król nie może powstrzymać się od śmiechu... i pęka... Historia kończy się szczęśliwie nie tylko dla uzdrowionego Króla. Szewc Kopytko poślubia Królewnę i zostaje uhonorowany koroną, a Kaczor Kwak obejmuje rządy w Ministerstwie ds. Rozśmieszania Publicznego.
Zapewniamy fantastyczną zabawę, pełną niezwykłego humoru!

Jest to spektakl poetycko-muzyczny oparty na wierszach Juliana Tuwima dla dzieci i nie tylko... Postaci spektaklu to dorośli ludzie powracajacy do krainy dziecięcych marzeń, w której wyobraźnia sprawia, że wszystko staje się możliwe. Akcja dzieje się na lekcji szkolnej w zakrzywionej czasoprzestrzeni. Bohaterowie przypominają sobie, jak to było być dziećmi. W tej refleksyjnej historii przenikają się świat realny ze światem nierzeczywistym. Przedstawienie tworzą wizyjno-muzyczne interpretacje m.in.:  "Trudnego rachunku", "Okularów", "Roku i Biedy", "Codzienności", "Rwania Bzu", "Dwóch wiatrów", "Ptasiego Radia" i oczywiście "Lokomotywy". Wszystkie elementy spektaklu: muzyka, scenografia, kostiumy, działania sceniczne nie funkcjonują w rzeczywistości realnej, lecz ją obnażają, odwracają tworząc deformację i odkształcenie. Cudowność, dziwność, magia, aura tajemniczości stwarzają swoisty klimat przedstawienia. Zabawa słowem, humor, pure nonsense, dowcip sytuacyjny wszystko to sprawia, że ze spektaklu wyłania się świat fascynujacy i niezwykły. Świat a rebours.
Pomimo tego, iż spektakl adresujemy do dzieci i młodzieży(sugerowany wiek widzów-powyżej 9 lat), gwarantujemy, iż każdy znajdzie w nim coś dla siebie. Zapewniamy doskonałą zabawę, gdzie śmiech łączy się z nutką refleksji.

Klasyczną baśń Charlesa Perrault o mądrym i przebiegłym kocie zaadaptował dla potrzeb teatru dyrektor krakowskiej „Groteski” Adolf Weltschek. Na scenę „Pinokia” przeniósł ją Piotr Seweryński – aktor związany ze sceną przy ulicy Kopernika od wielu już lat. Powstał spektakl w konwencji opowieści awanturniczej typu „płaszcza i szpady”. Przedstawienie grane jest głównie w „żywym planie”. Z powodzeniem jednak wykorzystuje środki teatru lalek. Szczególnie atrakcyjne są sceny zaaranżowane w technice „czarnego teatru” – i to w obu jego odmianach wykorzystujących i kurtynę świetlną, i ultrafiolet. Smaku zaś widowisku dodają walki sceniczne ułożone przez mistrza tej specjalności Waldemara Wilhelma. 

Leszek Karczewski - „Gazeta Wyborcza” dodatek łódzki z 15 marca 2005 r. 
W Teatrze Lalki i Aktora "Pinokio" powstała świetna bajka dla najmłodszych widzów. Dlaczego rewelacyjna? Bo reżyser Lech Chojnacki konsekwentnie wyciągnął z niej wnioski. O czym jest "Jaś i Małgosia"? O przygodzie ze słodyczami (Jan Brzechwa wyciął z baśni braci Grimm grozę palenia czarownicy w piecu). Więc na scenie Pinokia wszystko jest z cukierni. Wielkie lalki rodzeństwa wyglądają jak polukrowane. Niebo to błękitny herbatnik. Korony drzew zrobione są z ciastek, które na patyczkach-pniach przymocowano do podstaw z wielkanocnych bab. Taka puszcza nie tylko wygląda urzekająco, ale także ma sens. Las wygląda jak zagajnik ze znaków drogowych, a przecież rodzeństwo szuka drogi w kniei właśnie według drzew!
Co więcej, reżyser uruchomił każdy element bajecznej scenografii Dariusza Panasa (także autora rewelacyjnego plakatu i programu). Baby-stojaki rodzice wyciągają z pieca, więc parzące ciasta upuszczają na ziemię. Albo weźmy drugie śniadanie, które dzieci niosą ojcu drwalowi. Jaś, chcąc nastraszyć siostrę, przebiera się za wilka. Na głowę wkłada torbę, do której doczepia - jako pysk - podłużną bułkę. Kły tworzy wylewający się ze ściśniętej kanapki majonez! Małgosia przebrana w odwecie za Czarownicę wykonuje szpiczasty nos z loda-rożka! Takich świetnych pomysłów są setki! Arcyzabawne pantomimiczne scenki pomagają przetworzyć króciutką bajkę Jana Brzechwy na pełnowymiarowy - i pełnoteatralny - spektakl. Z pewnością docenią go najmłodsi widzowie. A reżyserzy powinni przyjść na widowisko jak do szkoły inscenizacji tekstu. 
Widowisko nie udałoby się też bez muzyki Roberta Kanaana, który rozpisał ją na żywe (!) instrumenty. I to nieoczywiste, np. motyw Baby Jagi wprowadza klarnet basowy. Z czwórki bardzo sprawnych aktorów wyróżnia się Włodzimierz Twardowski jako wesoły drwal, który ma tendencję do wpadania w musicalowe uniesienie i popisów tanecznych. Do tego jest fajtłapą w duchu najczystszej burleski: zamiast wyrąbywać drzewa, przewraca je przez nieuwagę... 
Przyznam bez wahania, że "Jaś i Małgosia" to najlepsza premiera dla najmłodszych dzieci, jaką widziałem w Łodzi.

Autorzy sztuki czerpali motywy z żydowskich przypowieści. Zawierają one prawdy oczywiste i uniwersalne. Dzięki ekspresji teatru będą one łatwe do zrozumienia i zaakceptowania przez dziecięcą publiczność. Szczęście i Nieszczęście w nieustannej walce kierują losem człowieka. Mogą ofiarować mu zaszczyty, władzę, tytuły i pieniądze, a mogą też doprowadzić do ruiny moralnej i materialnej tak, aby stał się przedmiotem drwin najbliższego otoczenia. Autorzy wprowadzili sprawców losów ludzkich w role postaci scenicznych. Metafizyczne cienie kreują historię głównego bohatera Janka - biednego wiejskiego chłopca. Jego losy będziecie śledzić podczas całego przedstawienia i zobaczycie, jakiej ulegną metamorfozie. To sztuka z całą plejadą świetnych postaci. Poznacie Króla zasmuconego losem córki, diabolicznego Ochmistrza, czyhającego na tron i rękę księżniczki Kaliny - wielkiego wroga dzielnego Janka. Będziecie świadkami wyścigów konnych, w których rycerze walczą o serca dam dworu, a zwycięzca o miłość księżniczki. Zobaczycie, jaką rolę odgrywa cicha bohaterka sztuki - Lwica. Jej zwierzęce czułe serce, szczodrość i życzliwość dla chłopca odmienią jego los i ocalą życie Królowi. A może los odmieni Nektar Zapomnienia? Ten tajemny trunek to przedmiot zakładu miedzy Szczęściem i Nieszczęściem o życie Janka. Czy katowski topór spadnie na jego głowę? Czy uda się go ocalić? Mamy nadzieję, że od początku do końca spektaklu będzie towarzyszył Wam dreszczyk emocji. Bajkowy nastrój przedstawienia potęguje oryginalna scenografia Agnieszki Warcholińskiej. Artystka zespoliła kostiumy z fragmentami dekoracji. Ta dualistyczna forma niesie ze sobą element tajemniczości. Jaka postać wyłoni się z drzwi pałacowych, a kogo zobaczymy w zegarowej wieży, czy na złotym balkonie? Jakiemu przeobrażeniu ulegnie wiejska chata Janka? Jesteśmy w teatrze, który jest królestwem lalek. Którą z postaci scenicznych będzie kreował aktor, a która tylko animował? To bardzo ciekawe. Lalki i aktorzy żyją w wielkiej przyjaźni, choć rywalizują o uznanie i sympatię widzów. To wzruszający spektakl z wielką gamą barw plastycznych i muzycznych. Zapamiętajcie kolory, zarejestrujcie w pamięci dźwięki układające się w ciekawą ilustrację muzyczną Jana Walczyńskiego. Mamy nadzieję, że melodie piosenek będą towarzyszyły Wam jeszcze długo po opuszczeniu teatru. A tymczasem kurtyna idzie w górę. Magia teatru zaczyna działać. Rozpoczyna się gra o szczęście.

"Wielki mały Munio" - to pouczająca i wzruszająca opowieść o miłości, przyjaźni i prawdziwym życiu. Spektakl, adresowany do widzów najmłodszych, ukazuje problemy, z którymi boryka się Munio, ale których również doświadcza niemal codziennie każde dziecko. Podobnie jak bohater kreowanego na scenie świata, tak i ono walczy o swoją pozycję w grupie rówieśników, poszukuje autorytetów, buduje poczucie własnej wartości, odczuwa potrzebę miłości i bezpieczeństwa, uczy się odpowiedzialności za siebie i innych, poznaje czym jest tolerancja. Jednym słowem - już od najmłodszych lat rozwija wrażliwość na drugiego człowieka i kształtuje poglądy na świat. Realizatorzy spektaklu, sięgając po środki inscenizacyjne właściwe tradycyjnemu teatrowi lalkowemu i łącząc je ze środkami wyrazu planu żywego aktora, stwarzają na scenie rzeczywistość, która - jeśli się zastanowić przez chwilę - niewiele odbiega od świata poza scenicznego. Ta historia mogła się wydarzyć wszędzie... nie za górami, nie za lasami, lecz bardzo blisko, obok nas...

Romantyczna baśń, zawsze aktualna dzięki mocnemu skontrastowaniu dwu odmiennych koncepcji życia - konsumpcyjnej i idealistycznej. Reżyser potraktował temat pastiszowo. Musicalowa formuła, piosenki - przeboje, zarazem poetyckie i zabawne, wdzięczne układy choreograficzne, scenografia serwująca widzom efektowne niespodzianki, dowcip wynikający z współistnienia aktora i lalki - sprawią, że choć przedstawienie adresowane jest do najmłodszych, dorośli i młodzież także znajdą tu coś dla siebie.

To opowieść o tolerancji, baśń dla dzieci i dorosłych z akcentami edukacyjnymi. Powstała z inspiracji utworem Selmy Lagerlof "Podrzutek". Nie lubimy obcych, boimy się innych, nie chcemy poznać odmiennych. W baśni obcymi są trolle. Sztuka wystawiona została w kolorycie skandynawskim z surowością funkcjonalnej dekoracji, zgrzebnych kostiumów właściwych dla środowiska bohaterów, mieszkańców wsi "swoich" i lasów trolli.

Nagrodzony w konkursie ogłoszonym przez redakcję "Sceny" utwór Macieja Wojtyszki, autora znanego i popularnego, to opowieść pozornie prosta. Oto uczeń smoczej szkoły, Bonawentura, który nie potrafi podejmować własnych decyzji i chętnie ulega wpływom, zostaje wysłany - wspólnym postanowieniem rodziców i pedagogów - na wakacyjną wędrówkę, żeby nauczył się samodzielności. Sztuka Wojtyszki, napisana w 1979 roku, jest protestem przeciw szeroko rozumianej indoktrynacji, satyrą na bezmyślność i oportunizm, wciąż - niestety - aktualną. Młody smok odwiedza kolejno krainę Marionetek, Pacynek, Olbrzymów, Jawajek i Kukiełek. Ma to wymiar symboliczny. Każdemu typowi lalek przypisana jest charakterystyczna, mentalność, z której wynikają określone zachowania społeczne. Spektakl jest niezwykle dynamiczny. Jak w kalejdoskopie zmieniają się sceny i postacie. Tempo jest bardzo wartkie, dialogi i sytuacje tryskają dowcipem. Scenografia feerią barw odwołuje się do poetyki kreskówek. Muzyka utrzymana w żywych rytmach, zapadające w pamięć piosenki w tanecznych układach, zaskakujące rozwiązania inscenizacyjne - podnoszą jeszcze atrakcyjność przedstawienie, które usatysfakcjonuje widzów w każdym wieku. "Wakacje smoka Bonawentury" wpisują się w program edukacyjny TLiA "Pinokio". Jest to przedstawienie skłaniające do refleksji, a zarazem wyjątkowa okazja do poznania podstawowych typów lalek teatralnych, demonstrowanych w niezwykle zabawny sposób; okazja, z której nie można nie skorzystać.

Jubileuszowa - dwusetna premiera "Pinokia". Przedstawienie edukacyjne, zrealizowane w konwencji próby generalnej, ukazuje  elementy budujące spektakl, które zwykle ukryte są przed oczami widzów: pracę ludzi ukrytych za kulisami, rolę twórców przedstawienia, takich jak reżyser czy scenograf, działanie niektórych urządzeń scenicznych. Piękna baśń o okrutnej chińskiej księżniczce przedstawiona została środkami teatru aktorskiego, wzbogaconymi przez użycie masek.

W przedstawieniu reżyser realizuje wiele ciekawych pomysłów wykorzystując żywy plan, aktorów w maskach oraz czarny teatr. Sztuka powraca na scenę w okresie Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku.

Jest to spektakl autorski Tomasza Brzezińskiego, impresja plastyczna do muzyki Ennio Morricone, Jona Vangelisa, Jeana Michela Jarre`a, Francoisa Duvala, Joaquina Rodrigo, Ildusa Zinnurowa, Modesta Musorgskiego, Bizeta - Szczedrina.
Cykl miniatur scenicznych składa się na całość, w której odnajdujemy nasze marzenia, radości, troski. Tomasz Brzeziński używa języka metafor, swój świat sceniczny kreuje posługując się najprostszymi przedmiotami: są to kule, pałeczki i chusty z lekkiej tkaniny. Czarno ubrani aktorzy na czarnej scenie w ultrafioletowym świetle wyczarowują z tych przedmiotów ludzkie postacie, zwierzęta, krajobrazy, zjawiska przyrody. Choć nie pada tu ani jedno słowo, wszystko jest absolutnie jasne i czytelne; przedstawienie jest doskonale odbierane przez widzów w każdym wieku.

Przedstawienie ma formę musicalu: śpiewa się w nim aż trzynaście piosenek w niezwykle dynamicznych i efektownych choreograficznych układach. Bardzo atrakcyjny i zaskakujący sposób konstruowania lalek, tworzenie dekoracji i rekwizytów, komizm sytuacyjny i dowcip zawarty w dialogach gwarantują znakomitą zabawę.

Widowisko muzyczne przeznaczone dla najmłodszych; żywa akcja, zabawne przygody, dowcipny dialog. Komedia nasycona jest właściwym Konopnickiej liryzmem, obok sytuacji realnych pojawiają się zdarzenia fantastyczne.Wdzięczne lalki, pastelowa scenografia przydają przedstawieniu szczególnego uroku.